Zandbakgedrag

Zandbakgedrag

(C)Copyright 2007 Databank Antipsychopaat Felix Kleine Koerkamp
Great honours to Ed Nissink !

                               


Zandbakgedrag.

We zitten nog steeds in de zandbak. En nog steeds kijken we naar het schepje of het emmertje van de ander. Als jij aan mijn schepje komt dan kom ik aan jou emmertje. En als ik daar de moed niet voor heb,... nou, dan schop ik gewoon jou zandtaartje kapot als je even niet kijkt. Als jij daarna terugkomt in de zandbak en ziet wat ik heb gedaan, bedenk ik allerlei smoesjes over een harde storm of een andere kleuter die jou zandtaartje kapot heeft gemaakt. Na een tijdje ontdek ik dat het wellicht handig kan zijn jouw zandtaartje luidkeels te gaan bewonderen, want dan mag ik misschien even met jouw emmertje spelen. Of we kunnen samen spelen, jij met je emmertje en ik met mijn schepje. Samen staan we sterk. We vormen een groepje en daar horen de anderen dan weer niet bij, tenzij ze ook een leuk harkje, schepje of emmertje hebben, liefst groter dan die van mij, dan vind ik plotseling die ander natuurlijk wel weer heel leuk. Ik ben een vrij slimme kleuter, al zeg ik het zelf.

We zitten nog steeds in de zandbak. Onze emmertjes, schepjes en harkjes zien er opeens wat anders uit. Ze hebben de vorm van een auto, of bepaalde kleding, een carriere, loopbaan of relatie. We geven er andere, volwassener, namen aan, en spelen 'grote mensjes'. In de loop van het spel hebben we veel strategieen ontwikkeld over hoe we met onszelf en anderen omgaan om het zo plezierig mogelijk te hebben. Ieder gedrag dat we vertonen beloont ons op een bepaalde manier, al lijkt het op t eerste gezicht nog zo destructief. Maar het blijft zandbakgedrag. Veredeld zandbakgedrag weliswaar, maar toch gewoon zandbakgedrag. We verschillen niet zo veel van de kinderachtige kleuter die we eens waren, als dat we onszelf willen doen geloven.

Overdenksels.

Als je ziet dat iemand bijna iedereen, zelfs degenen die hij zijn beste vrienden noemt, manipuleert, bedriegt, voor de gek houdt, belazert en beliegt, iedere keer maar weer, met welke illusie houdt jij jezelf dan voor de gek om te denken dat jij daarop de enige uitzondering vormt ?  Is er wellicht ook een zeer groot contrast waarneembaar tussen feitelijke en voorgewende persoonlijkheid ? 

Men gelooft maar al te graag datgene waarvan men de waarheid wenselijk acht, de wens is de vader van de gedachte, daarmede houdt men zichzelf voor de gek.

Weet je, ik kijk enorm tegen je op, je bent als een soort broertje/zusje voor me. Ik kijk echt enorm tegen je op en heb echt heel veel respect voor je. Jazeker, kweilerd ! Denk eens even voor jezelf, en overdenk hoe jij je gedraagt tegenover iemand tegen wie je echt opkijkt, of die werkelijk jouw respect geniet. Jou jij je tegen die persoon als zodanig uitlaten. ? Waarschijnlijk niet in deze mate. Verhoede men zich tegen al te opzichtige mooipraterij. Er steekt wat achter.......